به اندازه تاج محل مهم است؟ اردوگاه پناهندگان فلسطینی به دنبال میراث جهانی یونسکو است معماری


تیاردوگاه پناهندگان دایشه در نزدیکی بیت لحم مانند میراث جهانی یونسکو نیست. برای شروع ، هیچ غرفه سوغاتی یا دسته ای از ترفندها وجود ندارد. در عوض ، دیوارهای بتنی ترک خورده که با گرافیتی عربی پوشانده شده اند ، ورودی مغازه گوشه ای را احاطه کرده اند ، جایی که یک دستگاه کپی قدیمی در کنار چند قفسه غذایی ضعیف ایستاده است. تاکسی در خیابانی چاله دار بین انبوهی از بلوک های شکسته باد سوار می شود و کابل های برق و سیم های تلفن با آرامش از بالای سر آویزان است.

اما یک نمایشگاه جدید در Mosaic Rooms در لندن قرار است بگوید که این مکان پوسیده جابجایی جمعی را باید از نظر وضعیت محافظت شده مانند ماچو پیچو ، ونیز یا تاج محل ، شایسته ارزیابی کرد. الساندرو پتی می گوید: “ما می خواهیم مفاهیم سنتی میراث غربی را بی ثبات کنیم.” “چگونه میراث فرهنگی تبعید را ثبت می کنید؟ وقتی میراث جهانی فقط توسط دولت های ملی قابل ارائه است ، میراث افراد فاقد تابعیت را چگونه ارزیابی می کنید؟

از سال 2007 پتی با سندی هلال ، رئیس DAAR ، یک تیم تحقیقاتی در هنر استعمارزدایی معماری همکاری می کند و به سرعت بین جهان معماری ، سیاست و توسعه پیشرفت می کند. آنها در هفت سال گذشته با پناهندگان فلسطینی در اردوگاه دایشه همکاری کرده اند تا اسناد و مدارک غیرممکنی را برای ادعای یونسکو تهیه کنند و ادعا کرده اند که این منطقه به عنوان طولانی ترین و بزرگترین محل آوارگی جهان “ارزش جهانی استثنایی” دارد.

اردوگاه پناهندگان دایشه
“چگونه میراث افراد فاقد تابعیت را ارزیابی می کنید؟” … اردوگاه پناهندگان دایشه. عکس: لوکا کاپوانو

آنها در روندی که آنها به عنوان “بازی جدی” توصیف می کنند ، از معیارهای محرمانه بودن آژانس میراث ملل متحد برای تضعیف ایده حفاظت از میراث بین المللی و زیر سال بردن مفروضات مربوط به وضعیت این اردوگاه موقت استفاده کردند. آنها می پرسند: “آیا اردوگاه فقط یک مکان فاجعه است؟” آیا ارزش هایی ایجاد می کند که باید به رسمیت شناخته شده و محافظت شوند؟

این نمایشگاه با ایجاد صحنه ای با جعبه های لایت بزرگ و آزاد در گالری طبقه اول که با نماهای جوی کمپ اردوگاه درخشیده می شود ، آغاز می شود. آنها توسط لوکا کاپوانو ، عکاس ایتالیایی ، که قبلاً توسط یونسکو مامور ثبت آثار میراث جهانی ایتالیا شده بود ، عکسبرداری کردند. پتی و هلال تلاش کردند تا عاشقانه هنری کوچه های شبانه او را با دقت در ونیز و میدان شهر تپه های توسکانی در یک تکه بداهه از اردوگاه های پناهندگان برجسته کنند. ویژگی فیلم ها با کیفیت فریبنده فیلم ها است: گودال های نوری از درهای باز منشعب می شوند و کوچه های اغوا کننده در گوشه گوشه فریب می خورند. با چشم انداز و شما می توانید در ونیز باشید – یک عکس برای مقایسه وجود دارد که یادآور خود شهر به عنوان پناهگاه است. این دنیایی دور از تصاویر معمول اردوگاه های پناهندگان است که برای همیشه به عنوان مکان های ناامیدی که توسط خورشید ناامید سوزانده شده است ، نشان داده شده است.

در سال 1949 تأسیس شد تا بیش از 3000 فلسطینی را که توسط جنگجویان یهودی عرب و اسرائیل از روستاهای خود رانده شده بودند ، در خود جای دهد. این اردوگاه به عنوان یک اردوگاه چادری در یک شبکه نظامی در امتداد زمینی موج دار که دولت اردن (که هنوز از نظر فنی این زمین را در اختیار دارد) آغاز کرده است ، به آژانس امداد و کار ملل متحد (UNRWA) اجاره داده شد. در دهه 1950 ، در حالی که درگیری هیچ نشانه ای از کاهش نشان نمی داد ، UNRWA شروع به ساخت اتاق های کوچک پناهگاه بتنی برای هر خانواده کرد ، طبق قانون یک متر مربع برای یک نفر ، و یک حمام برای هر 15 پناهگاه. با گذشت زمان ، خانواده ها اتاق ها را تکمیل کردند ، و قطعات ادغام ، گسترش و به صورت موقت ساخته شدند.

بیش از 70 سال بعد ، دیشه بسیار کم به نظر می رسد که در اردوگاه پناهندگان تصور می کنید. وقتی در سال 2018 به آنجا سفر کردم ، نه ردیف چادرها و پناهگاه ها را پیدا کردم ، بلکه خیابان های پیچ در پیچ خانه های بلند بتنی را دیدم ، مکانی متراکم در شهر ساخته شده از ساختمان های خود ساخته که در طول دهه ها کم کم توسعه یافته بود. مغازه ها و مدارس ، مسجد و مرکز اجتماعی وجود دارد که همه آنها در کمتر از نیم مایل مربع بسته بندی شده اند. تنها جایزه برای وضعیت آن یک ماشین حمل زباله کمیاب با مارک سازمان ملل است که در مسیرهای باریک گشت می زند.

دیوارها برهنه باقی می مانند و میله های فولادی تقویت کننده از بیشتر سقف ها آویزان هستند ، اما دلیل خوبی وجود دارد که همه آنها ناتمام به نظر می رسند. دایشه مجبور است در جهل ابدی زندگی کند ، با امید ابدی که روزی می رود و چیزی را ایجاد می کند که پتی و هلال آن را حالت “موقتی دائمی” می نامند. محله ها هنوز آزادانه بر اساس روستاهایی که پناهندگان از آنجا آمده اند ، مرتب شده اند و خانواده ها در آرزوی بازگشت به سرزمین اجدادی خود در فاصله چند کیلومتری ، فراتر از دیوار بتنی نفوذ ناپذیر سد امنیتی اسرائیل هستند.

“موقت دائمی” … نمایشگاه میراث بدون شهروندی.

هلال ، بزرگ شده در شهر مجاور بیت سحور ، محل اصلی فعالیت های سیاسی ، می گوید: “این احساس گسترده در بین پناهندگان فلسطینی وجود دارد که اگر اردوگاه را به عنوان خانه خود نگه دارید ، حق بازگشت خواهید داشت.” مردم سعی می کنند ساختمان ها و شرایط زندگی خود را بهبود بخشند ، اما در عین حال از اینکه خانه های آنها خانه خود آنها می شود شرمنده هستند. ” او شرح می دهد که با مردی روبرو شده است که در باغ خود حوضچه کوچکی را حفر می کند. وقتی از او پرسید که او چه می کند ، او بلافاصله شروع به دفاع از خود کرد ، زیرا فکر می کرد او را متهم می کند که در یک خانه دائمی چادر زده است. وقتی مشاهده شود که انگار بیش از حد ته نشین می شود ، یک ننگ قابل مشاهده وجود دارد. “

رویکرد بین المللی کمکی نمی کند. هلال “تورهای فاجعه” را که در اطراف دایشه برای بازدیدکنندگان خارجی انجام می شود ، توصیف می کند ، بخشی از صنعت گردشگری بلایای طبیعی که باعث ایجاد جاذبه های محلی بعید مانند هتل Banksy Walled Off در بیت لحم ، همه در یک اتاق خواب شده است. او می گوید: “تنها داستان شناخته شده خشونت ، رنج و تحقیر است.” “چگونه می توانیم اردوگاه را با لحن مثبت تری تغییر دهیم؟

برای نمایشگاه لندن ، آنها یک اتاق گالری را به یک وب سایت یا مادافه تبدیل کردند ، جایی که عمر حمیدات ، سازمان دهنده جامعه فلسطینی ، جلسات هفتگی یکشنبه را در فضای موازی دایشه که از طریق زوم پیوند می خورد ، برگزار می کند. این شهر مملو از اقلام اهدایی مهاجران فلسطینی محلی است ، از مجموعه نوارهای موسیقی گرفته تا فرش بافته شده از نوار غزه و رسوایی حمیدات. پتی می گوید: “این راهی برای آلوده کردن ایده یک مکعب سفید است.” ما می خواهیم نمایشگاه مکانی فعال برای گردهمایی و تولید باشد. »

اتاق سوم زیر حق بازگشت فلسطینیان را نشان می دهد و 44 روستای نزدیک اورشلیم و حبرون را که ساکنان دایه از آنها مجبور به فرار شده بودند ، به خوبی نشان می دهد. کتابهای عکس با فرمت بزرگ کاپوانو بر روی پایه های روشن از ارتفاعات مختلف باز می شوند و چشم انداز تبعیدی هیجان انگیزی را ایجاد می کنند.

“از سرسبزی برای سرپوش گذاشتن بر جنایت استفاده می شود” … منطقه پیک نیک اسرائیل اکنون در محل روستای سابق فلسطینی القابو قرار دارد. عکس: لوکا کاپوانو

در 70 سالی که خانواده های فلسطینی آواره شدند ، روستاهای آنها غیرقابل تشخیص شد. برخی از آنها اکنون پارک های ملی اسرائیل با نیمکتهای پیک نیک هستند که زمانی خانه فلسطینیان را در خود جای داده بود. سایرین به سایتهای صنعتی تبدیل شدند ، سیلوهای بتنی و کلبه های فولادی در مزارع و درختان میوه قدم گذاشتند. با این حال ، اکثر آنها به سادگی رشد می کنند ، کاج و اکالیپتوس کاشته می شوند. همانطور که هلال می گوید: “از سرسبزی برای سرپوش گذاشتن بر جنایت استفاده می شود.”

در کتاب همراه ، میراث پناهندگان ، که جزئیات روند نامزدی میراث جهانی را ذکر می کند ، این دو روستا را محلی موازی با میراث اردوگاه می دانند که یکی از آنها به عنوان ناکامی مستقیم در دسترسی به دیگری است. به گفته یونسکو ، آنها اشاره می کنند که ارزش استثنایی میراث جهان بستگی به توانایی آن در “عبور از مرزهای ملی” دارد. همانطور که دایشه و روستاهای مرتبط با او ادعا می کنند ، نمونه ای مناسب تر چه می تواند باشد ، مکانی که در آن دو نفر «از این مرزها بدون داشتن تابعیت ، پناهندگی و تبعید از واقعیت عبور می کنند» فراتر می رود؟

کار آنها با عدم امکان سیاسی هدف تحریک می شود. البته ، نامزدی آنها هرگز نمی تواند به یونسکو برسد – به عنوان یک منطقه فرا سرزمینی جدا از حاکمیت دولتی ، جایی که افراد بدون تابعیت در آن زندگی می کنند ، هیچ دولتی دولتی وجود ندارد که آن را ارائه دهد.

میراث بدون تابعیت در The Mosaic Rooms در لندن تا 30 ژانویه باز است.

دیدگاهتان را بنویسید