بیماری گریوز؛ همه چیز درباره این مشکل تیروئید


بیماری گریوز یک بیماری سیستم ایمنی است که منجر به تولید بیش از حد هورمون های تیروئید (پرکاری تیروئید) می شود. هورمون های تیروئید بر عملکرد بسیاری از اندام های بدن تأثیر می گذارند، بنابراین علائم بیماری می تواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد. بیماری گریوز چیست و با علائم و روش های درمان آن آشنا شوید. با ما بمان.

علائم بیماری گریوز


علائم شایع بیماری گریوز عبارتند از:

  • اضطراب و تحریک پذیری؛
  • لرزش خفیف در دست ها یا انگشتان؛
  • حساسیت به گرما و افزایش تعریق؛
  • کاهش وزن غیر منطقی؛
  • بزرگ شدن غده تیروئید (گواتر)؛
  • تغییرات در چرخه قاعدگی؛
  • اختلال نعوظ یا کاهش میل جنسی؛
  • حرکات مکرر روده؛
  • خستگی؛
  • اختلالات خواب؛
  • بیرون زدگی چشم (قبر چشم);
  • سختی و قرمزی پوست ران یا ساق پا (قبرهای پوستی)؛
  • ضربان قلب سریع یا نامنظم (تپش قلب).

علائم Eye Graves

حدود 30 درصد از افراد مبتلا به بیماری گریوز چشم گریوز دارند. در عفونت های چشمی، التهاب سیستم ایمنی بر عضلات و بافت های اطراف چشم تاثیر می گذارد.

علائم Eye Graves عبارتند از:

  • چشم های برآمده؛
  • فشار یا درد در چشم؛
  • پف کرده یا افتادگی پلک؛
  • چشم های قرمز یا متورم؛
  • حساسیت به نور؛
  • دوبینی
  • از دست دادن بینایی.

علائم بیماری گریوز در کودکان

  • فشار خون بالا؛
  • ضربان قلب سریع یا نامنظم؛
  • لرزش دست ها؛
  • اسهال؛
  • حتی اگر بیشتر از حد معمول غذا بخورید وزن خود را کاهش دهید.

تشخیص بیماری گریوز

برای تشخیص بیماری گریوز، پزشک ممکن است معاینه فیزیکی انجام دهد و علائم را ارزیابی کند. او همچنین ممکن است در مورد سابقه پزشکی و خانوادگی فرد بپرسد. این آزمایشات به تشخیص این بیماری کمک می کند:

  • آزمایش خون: با این آزمایش، پزشک میزان هورمون محرک تیروئید (TSH) و هورمون های تیروئید را بررسی می کند. افراد مبتلا به بیماری گریوز معمولا TSH کمتر از حد طبیعی و هورمون تیروئید بیشتری دارند.
  • جذب ید رادیواکتیو: بدن برای ساخت هورمون های تیروئید به ید نیاز دارد. با دادن مقدار کمی ید رادیواکتیو به فرد و سپس اندازه گیری مقدار آن در غده تیروئید با استفاده از دوربین مخصوص، پزشک می تواند میزان جذب ید توسط غده تیروئید را مشاهده کند. میزان جذب ید رادیواکتیو توسط غده تیروئید علت پرکاری تیروئید را تعیین می کند. این آزمایش را می توان با اسکن ید رادیواکتیو ترکیب کرد تا تصویری بصری از الگوی جذب ارائه کند.
  • سونوگرافی: اولتراسوند از امواج صوتی با فرکانس بالا برای ایجاد تصاویری از ساختارهای داخل بدن استفاده می کند. سونوگرافی مشخص می کند که غده تیروئید بزرگ شده است یا خیر. سونوگرافی برای افرادی مانند زنان باردار که نمی توانند از روش جذب ید رادیواکتیو استفاده کنند توصیه می شود.
  • شرح: اگر تشخیص بیماری گریوز با معاینه بالینی امکان پذیر نباشد، پزشک ممکن است روش های تصویربرداری خاصی مانند سی تی اسکن یا ام آر آی را تجویز کند.

بیماری گریوز و درمان آن

بیماری گریوز و درمان آن

هدف از درمان بیماری گریوز توقف تولید هورمون های تیروئید و جلوگیری از تأثیر هورمون ها بر بدن است.

1. ید رادیواکتیو

در این روش درمانی، فرد ید رادیواکتیو را به صورت خوراکی مصرف می کند. از آنجایی که تیروئید برای تولید هورمون ها به ید نیاز دارد، ید رادیواکتیو را به سلول های تیروئید تزریق می کند. پرتوهای رادیواکتیو سلول های تیروئید پرکار را در طول زمان از بین می برد و باعث می شود غده تیروئید کوچک شده و علائم به تدریج طی هفته ها تا ماه ها ناپدید شوند.

درمان با ید رادیواکتیو ممکن است خطر بروز علائم جدید یا چشم گریوز را افزایش دهد. این عارضه معمولاً خفیف و موقتی است، اما اگر فردی مشکلات چشمی متوسط ​​تا شدید داشته باشد، ممکن است این روش درمانی برای او مناسب نباشد و توصیه نمی شود.

سایر عوارض جانبی احتمالی درمان با ید رادیواکتیو حساسیت گلو و افزایش موقت هورمون های تیروئید است. ید درمانی برای زنان باردار یا شیرده استفاده نمی شود.

این روش فعالیت تیروئید را کاهش می دهد، بنابراین ممکن است فرد بعداً برای اطمینان از سطح طبیعی هورمون تیروئید به درمان نیاز داشته باشد.

2. داروهای ضد تیروئید

این داروها با استفاده تیروئید از ید برای تولید هورمون تداخل می کنند. پروپیل تیوراسیل و متیمازول داروهای ضد تیروئید تجویزی هستند. از آنجایی که خطر بیماری کبد با پروپیل تیوراسیل بیشتر است، متی مازول معمولاً اولین انتخاب پزشک است. با این حال، پروپیل تیوراسیل بهترین داروی ضد تیروئید در سه ماهه اول بارداری است، زیرا متیمازول خطر نقص مادرزادی را افزایش می دهد.

اگر این 2 دارو بدون درمان های دیگر استفاده شوند، پرکاری تیروئید ممکن است بعدا عود کند. مصرف هر یک از داروها برای بیش از یک سال ممکن است نتایج بلندمدت بهتری داشته باشد. گاهی اوقات، داروهای ضد تیروئید را می توان به عنوان یک درمان مکمل قبل یا بعد از درمان با ید رادیواکتیو استفاده کرد.

عوارض جانبی احتمالی هر دو دارو عبارتند از:

  • مشکلات پوستی؛
  • درد مفاصل؛
  • نارسایی کبد؛
  • کاهش گلبول های سفید.

3. مسدود کننده های بتا

این داروها مانع از تولید هورمون های تیروئید نمی شوند، اما اثرات هورمون ها را بر بدن مسدود می کنند.

برخی از نمونه های مسدود کننده های بتا عبارتند از:

مسدود کننده های بتا معمولا برای افراد مبتلا به آسم تجویز نمی شوند، زیرا این داروها می توانند حملات آسم را تحریک کنند. علاوه بر این، ممکن است کنترل دیابت برای آنها دشوار باشد.

4. در حال بهره برداری

جراحی برای برداشتن تمام یا بخشی از تیروئید (تیروئیدکتومی) یکی دیگر از گزینه های درمانی است. پس از این عمل، فرد باید تا پایان عمر از داروهای تیروئید استفاده کند تا سطح هورمون تیروئید طبیعی باشد.

درمان بیماری چشم گریوز

علائم خفیف چشم گریوز را می توان با اشک مصنوعی و ژل های روان کننده درمان کرد. اگر علائم شدیدتر باشد، پزشک ممکن است این درمان ها را توصیه کند:

  • کورتیکواستروئیدها: درمان با کورتیکواستروئیدها مانند پردنیزون می تواند تورم پشت کره چشم را کاهش دهد. عوارض جانبی احتمالی استفاده از این داروها احتباس مایعات، افزایش وزن، افزایش سطح قند خون، افزایش فشار خون و تغییرات خلقی است.
  • تپروتوموماب (تپزا): گاهی اوقات می توان از این دارو برای درمان شکایات چشمی استفاده کرد. تاپزا از طریق تزریق ورید بازو وارد بدن می شود. عوارض جانبی احتمالی این دارو حالت تهوع، اسهال، گرفتگی عضلات و افزایش قند خون است. از آنجایی که تپزا یک داروی جدید است، تأثیر آن بر چشم گریوز به طور کامل مشخص نشده است.
  • منشور عینک: گاهی اوقات فرد مبتلا به بیماری چشم گریوز دچار عارضه دوبینی می شود. اگرچه منشورهای آینه ای برای همه موثر نیستند، اما می توانند دید دوگانه را اصلاح کنند.
  • جراحی رفع فشار اربیتال: در این عمل، پزشک استخوان بین حدقه چشم (اربیت) و سینوس های فرد را برمی دارد. این به چشمان فرد فضایی می دهد تا به موقعیت اولیه خود بازگردد. این روش درمانی معمولا در مواقعی استفاده می شود که احتمال کوری در اثر فشار بر عصب بینایی وجود داشته باشد. عوارض جانبی احتمالی این روش درمانی دوبینی است.

علائم گریوز چشمی ممکن است 3 تا 6 ماه پس از برطرف شدن بیماری گریوز بدتر شود. پس از آن، علائم معمولاً برای 1 سال یا بیشتر ثابت می مانند و سپس خود به خود بهبود می یابند.

شما بگو

آیا تا به حال علائم این بیماری را تجربه کرده اید؟ از چه روشی برای بهبود استفاده می کنید؟ لطفا نظرات و تجربیات ارزشمند خود را با ما و کاربران عزیز به اشتراک بگذارید.


چه در مورد یک فروشگاه - مجموعه ای از ارتباطات موثر

یک قدم برای تسلط بر مهارت های ارتباطی


هشدار! این مقاله صرفا جنبه آموزشی دارد و برای استفاده از آن مراجعه به پزشک یا متخصص ضروری است. اطلاعات بیشتر